yüreğimdeki çıplaklık , örtülemez karanfil kokulu örtülerle ; sensiz ise o örtülerin içi .. yüreğime iğnelenen
sensizliğin iç geçirten acısı ...
hem de birbirine eklenerek en fazla acıtan haliyle.
acaba ben en baştan mı kaybettim ?
severken mi yitirdim ?
seninleyken aslında sensiz, istanbul sokaklarında yitirdiğim anlarım var .. aslında seninleyken ve öyle
zannederken yitirdiğim an-ı-larımı arıyorum ...
çok hızlı geldi , sevdim ...
yüzüme çarptı koca gerçek,
ki aslında sevilmemiştim ...
ama bunun idamlık suçlusu ben miyim ?
umudumu sulayıp yeşertiyorum
ve güzel gözlüm ;
ben seni sen olduğun için ,
benimle olduğun ihtimalini sevdiğim
için seviyorum ...
özgür deniz