"Ne Diyarbakır anladı beni, ne de sen.
Oysa ne çok sevdim ikinizi de bilsen."
Sevince ölesiye sevilir, kalınırdı.
Gidince kırılmış bir dal gibi gidilirdi.
Sonra
Şehirler uyur, kalbim örselenirdi.
Ne Diyarbakır anladı beni, ne de sen.
Oysa ne çok sevdim ikinizi de bilsen.
"Ne anılar anladı beni yar, ne de sen.
Oysa ne çok sevdim ikinizi de bilsen."
Gidince upuzun kırılmış dallar gibi,
Üşürdü ömrümüz saçakta kuşlar gibi
Kederden
Geberten hasret ezberlenirdi.
Ne anılar anladı beni yar, ne de sen.
Oysa ne çok sevdim ikinizi de bilsen.
Geliyorum köpekler gibi acı çekerek,
Geliyorum hasretinin gözlerinden öperek...
Yılmaz Odabaşı
