a
y
a
t
ı
m
ı
n
tüm renkleri siyahtır..siyahın tüm kasveti hayatım.
çok insanlar sevdim ama aslında b.ktular.
yaklaşmayın
fena
yaparım...
Ernesto'dan annesine mektup 6-7-56;
"Dolaylı gelecek üzerine sadece, onun Küba Devrimi'yle bağlantılı olacağını söyleyebilirim. Ya onunla birlikte kazanacağım ya da orada öleceğim."
"Şu andan itibaren ölümümü bir yenilgi olarak değerlendirmeyeceğim, aksine Hikmet gibi şöyle diyeceğim :
Yalnız yarım kalmış bir şarkının acısını toprağa götüreceğim...
Hepinizi kucaklıyorum. Ernesto"
ben de Hikmet gibi diyeceğim,Ernesto ve diğer tüm yürekli insanlar gibi;
YALNIZ YARIM KALMIŞ BİR ŞARKININ ACISINI TOPRAĞA GÖTÜRECEĞİM........!
NE ÖLÜMDEN KORKMAK AYIP NE DE DÜŞÜNMEK ÖLÜMÜ........!
karlı kayın ormanında
yürüyorum geceleyin.
efkârlıyım, efkârlıyım,
elini ver, nerde elin?
ayışığı renginde kar,
keçe çizmelerim ağır.
içimde çalınan ıslık
beni nereye çağırır?
memleket mi, yıldızlar mı,
gençliğim mi daha uzak?
kayınların arasında
bir pencere, sarı sıcak.
ben ordan geçerken biri :
"amca" dese, "gir içeri."
girip yerden selâmlasam
hane içindekileri.
eski takvim hesabıyle
bu sabah başladı bahar.
geri geldi memed 'ime
yolladığım oyuncaklar.
kurulmamış zembereği
küskün duruyor kamyonet,
yüzdüremedi leğende
beyaz kotrasını memet .
kar tertemiz, kar kabarık,
yürüyorum yumuşacık.
dün gece on bir buçukta
ölmüş berut , tanışırdık.
bende boz bir halısı var
bir de kitabı, imzalı.
elden ele geçer kitap,
daha yüz yıl yaşar halı.
yedi tepeli şehrimde
bıraktım gonca gülümü.
ne ölümden korkmak ayıp,
ne de düşünmek ölümü.
en acayip gücümüzdür,
kahramanlıktır yaşamak :
öleceğimizi bilip
öleceğimizi mutlak.
memleket mi, daha uzak,
gençliğim mi, yıldızlar mı?
bayramoğlu , bayramoğlu,
ölümden öte köy var mı?
geceleyin, karlı kayın
ormanında yürüyorum.
karanlıkta etrafımı
gündüz gibi görüyorum.
şimdi şurdan saptım mıydı,
şose, tirenyolu, ova.
yirmi beş kilometreden
pırıl pırıldır moskova ...
nazim hikmet 14 mart 1956,
moskova, peredelkino
NE ÖLÜMDEN KORKMAK AYIP NE DE DÜŞÜNMEK ÖLÜMÜ...!